ECLI:NL:RBAMS:2025:2070 Rechtbank Amsterdam , 31-03-2025 / 23/6019

Inhoudsindicatie. Is de afwijzing van een inpasbaarheidsverklaring van de IND een besluit in de zin van de Awb? Nee, want er mist een wettelijke grondslag. De inpasbaarheidsverklaring is niet gebaseerd op de Wet beëdigde tolken en vertalers.

RECHTBANK AMSTERDAM

Bestuursrecht

zaaknummer: AMS 23/6019

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 31 maart 2025 in de zaak tussen

[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres

(gemachtigde: mr. B.A.M. Hampsink),

en

Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), verweerder,

(gemachtigde: [gemachtigde verweerder] ).

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van de aanvraag van eiseres om een inpasbaarheidsverklaring.

Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 14 juni 2023 afgewezen. Met het bestreden besluit van 28 augustus 2023 is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.

De rechtbank heeft het beroep op 28 januari 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

De rechtbank beoordeelt of de afwijzing van de inpasbaarheidsverklaring een besluit is in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Het staat niet ter discussie dat de afwijzing van de inpasbaarheidsverklaring door de IND op schrift is verstuurd. Partijen verschillen slechts van standpunt of de afwijzing gericht is op een (extern) rechtsgevolg of een zuiver intern karakter heeft. In dit laatste geval is het geen besluit in de zin van de wet. Er staat dan dus geen beroep open bij de bestuursrechter tegen deze beslissing.

Is er sprake van een besluit?

Eiseres stelt zich op het standpunt dat er sprake is van een besluit omdat de afwijzing een wettelijke grondslag heeft, namelijk artikel 28 van Wet beëdigde tolken en vertalers (Wbtv). In dit artikel is de afnameplicht van beëdigde tolken en vertalers geregeld. Omdat zij onterecht geen inpasbaarheidsverklaring heeft gekregen ervaart zij financiële en persoonlijke gevolgen van deze beslissing. Zij kan nu niet (meer) tolken bij de IND.

Verweerder is daartegenover van mening dat artikel 28 van de Wbtv geen wettelijke grondslag biedt voor een inpasbaarheidsverklaring. Dat artikel gaat over de beëdiging van tolken. De beëdiging is iets anders dan de inpasbaarheidsverklaring. De inpasbaarheidsverklaring is een extra voorwaarde voor tolken van de IND die los staat van de Wbtv. Om in aanmerking te komen voor een inpasbaarheidsverklaring dient een tolk zich te houden aan de Gedragscode Tolken IND. De inpasbaarheidsverklaring heeft slechts als doel om derden (intermediairs) te laten zien dat de IND bereid is de tolkenopdracht voor deze personen te laten uitvoeren. Verweerder heeft ook niet de intentie om een publiekrechtelijke bevoegdheid of openbaar gezag uit te oefenen tijdens deze handeling. Tolken kunnen immers ook zonder inpasbaarheidsverklaring aan het werk bij andere instanties dan de IND.

De rechtbank sluit zich aan bij het standpunt van verweerder. Artikel 28 van de Wbtv regelt dat de IND alleen gebruik maakt van beëindigde tolken. Uit lid twee volgt dat er ook omstandigheden zijn waarin een niet beëdigde tolk kan worden ingezet. Maar het artikel spreekt niet over een inpasbaarheidsverklaring. Het artikel (en de Wbtv) geeft ook geen enkele aanleiding tot het instellen van deze aanvullende voorwaarde. De IND stelt dus op eigen initiatief een extra voorwaarden aan beëdigde tolken, namelijk dat zij over een inpasbaarheidsverklaring beschikken. De IND contracteert alleen tolken aan wie een inpasbaarheidsverklaring is toegekend. Omdat er geen wettelijke bepaling bestaat voor de inpasbaarheidsverklaring is de afwijzing hiervan ook geen besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb. De afwijzing is dus een beslissing met zuiver intern karakter. Tegen deze beslissingen staat geen bezwaar open. De IND heeft het bezwaar dan ook terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Conclusie en gevolgen

4. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de rechtbank de zaak niet inhoudelijk beoordeelt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S. D. Arnold, rechter, in aanwezigheid van

mr. W.L. van der Pijl, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2025.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

1. Een inpasbaarheidsverklaring is een noodzakelijk document om bij de IND te kunnen tolken.
2. Onder besluit wordt verstaan: een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling.
3. Artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en artikel 8:3 van de Awb.